Nieodłącznym elementem mojego dzieciństwa było harcerstwo i jego mundury. Do tej pory mam mundur w szafie, choć już dawno się w nim nie dopinam. Mundury w naszej drużynie były szare. Komplet stanowiły: spódniczka, o długości jednej dłoni nad kolanem, oprócz tego bluza z pagonami i srebrnymi guzikami z wytłaczaną lilijką harcerską.
Nieodłącznym elementem mojego dzieciństwa było harcerstwo i jego mundury. Do tej pory mam mundur w szafie, choć już dawno się w nim nie dopinam. Mundury w naszej drużynie były szare. Komplet stanowiły: spódniczka, o długości jednej dłoni nad kolanem, oprócz tego bluza z pagonami i srebrnymi guzikami z wytłaczaną lilijką harcerską. Na bluzie ponad kieszenią, nad lewą kieszenią było miejsce na krzyż harcerki – skarb każdego harcerza. Mundury pozwalały nam się rozpoznawać na obozach harcerskich lub zlotach. Każda drużyna miała inne barwy, inne elementy dodatkowe umundurowania. Nasza drużyna miała czerwone kokardki, które zawiązywałyśmy na dwóch warkoczach. Nie było harcerza, który nie znałby dziewczyn od czerwonych kokardek. Mundury chłopców były w kolorze khaki lub ciemnozielonym, zależny jak drużyna zdecydowała. Nie kryję, że chłopcy w ciemnozielonych mundurach prezentowali się znacznie ładniej. Mundury zuchów to inna historia. Wyglądały one jak fartuchy przepasane harcerskim, parcianym paskiem. Obozy harcerskie kojarzę z kolorowego korowodu mundurów, każda drużyna w innym kolorze, każda drużyna z innymi elementami umundurowania. Fotografie z tego czasu są bajecznie kolorowe, wydaje się, że nawet można poczuć się jak na balu karnawałowym.
Brak komentarzy.
Dodawanie komentarzy zostało zablokowane.